هنرای دختر طلا
هنرای دختر طلا چند وقته یاد گرفتم بشمرم: یک دو سه چهار پنج شش هفت هشت نه ده یازده دوازده سیزده چهارده پنجاه و یک، خوب میشمارم؟
بعضی وقتا مامان و اینجوری صدا میکنم: مامانم، یا مامانیه من، بعدش مامان کلی بغلم میکنه و قربون صدقم میره.
ماست و بستنی رو خیلی دوست دارم.
یکی دو ماهه بعضی وقتا موقعی که میخوایم بریم بیرون خودم لباسمو انتخاب میکنم بعدم خودم میپوشم حتی جورابمم خودم پام میکنم ، یه وقتا درست و یه وقتا هم اشتباه.
شبا مامانی میاد پیشم میخوابه اولش برام دوتا کتاب داستان میخونه بعدش چراغ و خاموش میکنم و برام داستان نمکی رو میگه آخه خیلی داستانشو دوست دارم ، البته مامانی کلی تو داستانش تغییرات داده، بعدشم یک ساعت وول میخورم تا خوابم ببره.
راستی یه سه هفته پیش با مامان جان رفتیم خونه مامان بزرگ ، مامان و بابا نیومده بودن، وقتی رسیدیم خونشون بابا بزرگ به شوخی گفت: بچه مگه خونتون آب در آورده که اومدی اینجا؟ منم گفتم: هو بر شما هو بر شما مهمون میاد خونه شما براش چایی نمیارید، اونروز کلی همه خندیدن 
.
تقریبا شعرای همه کتابهام و بلدم بخونم . هر صفحه ای رو که باز کنم شعرشو بلدم.
این کل کتابایی که مامانی برام خونده و من همه رو حفظ شدم. البته اینم بگم که به همین اندازه بازم کتاب دارم ولی مامانی قایم کرده تا بعدها بهم بده آخه یه سریش برای وقتی بزرگ شدم خوبه به درد حالام نمیخوره.
با این پازلمم خیلی بازی میکنم تقریبا بیشتر از بقیه اسباب بازیهام دوسش دارم خیلی هم خوب بلدم هلش کنم
دیروز مامانی دست و پای سارینارو دوخت تازه لباسش و کلاشم دوخت که دیگه نتونم درش بیارم ، نمیدونم چرا انقدر دوست دارم لباسای عروسکامو در بیارم.
اینم سارینای دست و پا دار بعد از مدتها
مادرم مادرم مادرم مادرم
..
بزرگ شديم ..و فهميديم كه دارو آبميوه نبود ..
بزرگ شديم ... و فهميديم بابابزرگ ديگر هيچگاه باز نخواهد گشت همانطور كه مادر گفته بود ..
بزرگ شديم ... و فهميديم چيزهايي ترسناك تر از تاريكي هم هست ...
بزرگ شديم ... به اندازه اي كه فهميديم پشت هرخنده مادرم هزار گريه بود .. و پشت هر قدرت پدرم يك بيماري نهفته بود ...
بزرگ شديم ... ويافتيم كه مشكلاتمان ديگر با يك شكلات،يك لباس يا كيف حل نمي شود ...
و اينكه والديمان ديگر دستهايمان را براي عبور از جاده نخواهند گرفت ، ويا حتي براي عبور از پيج و خم هاي زندگي ...
بزرگ شديم ... و فهميديم كه اين تنها ما نبوديم كه بزرگ شديم،بلكه والدين ماهم همراه با ما بزرگ شده اند ، و چيزي نمانده كه بروند
ويا هم اكنون رفته اند ...
خيلي بزرگ شديم ...
وفهميديم سخت گيري مادرم عشقش بود،
وغضبش عشق بود وتنبيه اش عشق بود
عجب دنيايي است ، و عجيب تر از دنيا چيست و چه كوتاه است عمرمان...
پرنیان من 'دخترم
همه ی تلاشم رو میکنم که برات همونی باشم که دلت میخواد
فقط یادبگیر همه ی جمله های بالا را۰۰۰
غضبم از عشق هست وقتی سر نخوردن غذا دعوایت میکنم
فریادم از دوست داشتن است وقتی راهی میروی که نباید بروی
اخمم از محبت است وقتی کاری میکنی که نباید انجام دهی
قهرم از آشتی است وقتی دلم میخواهد برایت ناز کنم
فقط یادت باشد، قلبم تک تک تپش هایش برای توست۰۰و آغوشم تنها برای آرامش دادن به تو
عاشقتم ،مادر کوچک فردا 
